⬅️ پروژه «آشوب معیشتی» دشمن

بله، فشار بر سفره‌هاست. بله، نگرانی و ابهام در جامعه وجود دارد. انکار این واقعیت، یعنی کور بودن در برابر درد مردم. حذف ارز ترجیحی و طرح کالابرگ، یک «جراحی» بزرگ، ضروری و البته دردناک برای قطع کردن شریان فساد و رانتی بود که سال‌ها اقتصاد کشور را بیمار کرده بود. اما در اتاق عمل، همیشه یک دشمن منتظر است؛ دشمنی که امیدوار است این جراحی، به مرگ بیمار منجر شود.

اینجاست که میدان نبرد، از اقتصاد به #جنگ_شناختی منتقل می‌شود. استراتژی دشمن در این میدان، یک استراتژی پیچیده و شیطانی است: «سلاح‌سازی از درد».

۱.«پنهان کردن بیماری، بزرگ‌نمایی درد».
ارتش رسانه‌ایی دشمن، هرگز در مورد «علت» این جراحی صحبت نمی‌کند. او هرگز به شما نخواهد گفت که ارز ۴۲۰۰ تومانی، چگونه به جیب سلاطین واردات می‌رفت و به دست مردم نمی‌رسید. او هرگز از فساد و رانت عظیم این سیستم بیمار سخن نخواهد گفت. استراتژی او این است که «بیماری» را پنهان کرده و تمام تمرکز خود را بر روی «درد جراحی» بگذارد. او نمی‌گوید بیماری چه بود؛ فقط فریاد می‌زند که «جراحی درد دارد!» و تلاش می‌کند با پمپاژ بی‌وقفه دروغ و شایعه (پولتان را دزدیدند، قحطی در راه است)، «بیمار» (مردم) را علیه «جراح» (حاکمیت) بشوراند.

۲. هدف نهایی
هدف این عملیات روانی، پاسخ به سوالات اقتصادی مردم نیست؛ بلکه «ایجاد یک بحران امنیتی» از دل یک تصمیم اقتصادی است. آن‌ها با تحریک هیجانات و ایجاد حس بی‌اعتمادی مطلق، به دنبال کشاندن مردم به خیابان و پیوند زدن «درد نان» به «پروژه براندازی» هستند. این دقیقاً همان سناریویی است که در تمام اغتشاشات قبلی، از بنزین تا مسائل دیگر، آن را تمرین کرده‌اند. آن‌ها به دنبال تبدیل یک «چالش اقتصادی» به یک «فرصت برای آشوب» هستند.

ضد حمله ما:
در برابر چنین عملیات پیچیده‌ایی، سکوت یا توضیحات ناقص، مرگبار است. تنها راه مقابله، یک #جهاد_تبیین تهاجمی، شفاف و صادقانه است. ما باید خودمان، پیش از دشمن، تیغ جراحی را به دست گرفته و این غده چرکین را برای مردم بررسی کنیم. باید با شجاعت، هم از «ضرورت» این جراحی سخت دفاع کرد و هم «درد» آن را به رسمیت شناخت و برای کاهش آن، چاره‌اندیشی کرد. باید با مردم حرف زد؛ صادقانه، شفاف و مستمر. باید به آن‌ها نشان داد که این درد، درد «مرگ» نیست؛ درد «زایمان» یک اقتصاد سالم‌تر است.

جنگ امروز، جنگ بر سر «روایت» این درد است. اگر روایت این جراحی در دست ما باشد، به «امید» و «همدلی» ختم می‌شود. اما اگر روایت آن را به دست دشمن بدهیم، به «آشوب» و «فروپاشی» ختم خواهد شد.