⭕️ قصه همان است: اتّحاد مقدّس

⭕️ صدای ایران به دویستمین شمارۀ خود رسید. رسانه‌ای که در دل جنگ ۱۲روزه متولد شد و به پاس و حرکت انسجام ملی ایران شکل گرفت. واقعیتی که حرمتش واجب است و شکرش مزید نعمت. از همین رو هم شمارۀ اول، لایۀ پدافندی اصلی کشور را انسجام و همبستگی ملی اعلام کرد.

🔹️ قوتی اگر در دست و بازوی مدافعان است که هست، جدا از جهاد و تلاش رزمندگان و نیروهای مسلح از چشمۀ جوشان انسجام ملی و مردمی سیراب می‌شود.

🔹️ دستی که بر صورت دشمن متجاوز سیلی می‌زند به یُمن اتکا به تار و پود درهم بافتۀ همبستگی ملی ایرانیان است که در هنگامۀ تجاوز خارجی همه یک‌دل شدند.

🔹️ قصه هنوز همان قصه است با این تفاوت که حالا دیگر دشمنی و کینۀ شتری بیگانه بر همه عیان است. غریبه و بیگانه‌ای که برای طمع به این مُلک چنگ و دندان تیز کرده. قصۀ امروز این دیار، قصۀ این جریان سیاسی و آن جناح حزبی نیست بلکه قصۀ ایران است.

🔹️ آن سو و در برابر این کشور و مردم، اجنبی برای انداختن گسل میان مردم از یک سو و مردم و حاکمیت از سوی دیگر به دسیسه‌های شیطانی دخیل بسته.

🔹️ هرچند به مانند همۀ این سال‌ها ره به ترکستان می‌برد اما از این سو هم نباید دست به اقداماتی زد که هیزم به آتش تبلیغاتی و نیرنگ و طرح فریبکارانۀ او می‌ریزند.

🔹️ در این شرایط هر صدا و ندا و زمزمه‌ای که ماهیت معضل و مشکل را از آن سوی مرزهای ایران اسلامی به داخل کشور منتقل کند نه تنها به چرخۀ اختلاف و نزاع دامن زده بلکه با آدرس غلط دادن، بی‌ مُزد و منت آب به آسیاب دشمن عبری و آمریکایی ریخته است ولو آنکه کارش نیت خیر و صورتی به ظاهر موجه داشته باشد.

🔹️ هیچ آبی نمی‌تواند ماهیت خدمت به طرح ناپاک ابلیس را پاک و این رفتار غلط را توجیه کند. چنین اقداماتی از نظر ماهیت، تفاوتی با منطق به نیزه کردن قرآن در معرکۀ صفین ندارند که در هر دو، ترکیبی از غفلت و خیانت، صورتی موجه و مقبول را به استخدام سیرت ابلیس در آورده‌اند.

🔹️ نقطۀ اصلی معضل و نزاع و نقار نه داخل مرزهای ایران که بیرون از این آب و خاک است. هیچ منطق و تریبونی هم در تحلیل شرایط فعلی نباید این مسالۀ اصلی را از یاد ببرد و آن را به حاشیه براند. مقصر این وضعیت نه در بین ما که خارج از ماست و دقیقا در مقابل ما.

🔹️ قصۀ صدای ایران در دویستمین شماره همان قصۀ شمارۀ اول است؛ اتحاد مقدس! در این شرایط و وضعیت، نخبگان وظیفه و ماموریت و تکلیفی به مراتب سنگین‌تر از مردم بر عهده دارند؛ از نخبگان اقتصادی برای باز کردن گره‌های معیشتی و نخبگان امنیتی برای در نطفه خفه کردن هسته‌های ضدامنیتی گرفته تا سیاسیون و تریبون‌دارانی که با غفلت از وضعیت موجود، فرعیات درجه چندم را تبدیل به مسائل اصلی نکنند، حریص شدن دشمن را ببینند و مایۀ شکاف و بدگمانی در ملت و دولت و حاکمیت نشوند. قصه همان است:
اتحاد مقدس.