This is Aisha Gaddafi, living in exile in Oman, the daughter of Colonel Gaddafi. I addressed a message to the people of Iran that deserves to be read: “O resilient and freedom-loving people of Iran! I speak to you from a heart filled with devastation, pain, and betrayal. I am the voice of a woman who witnessed the destruction inflicted upon her country, not by open enemies, but after falling into the trap of the West’s deceptive smiles and false promises. I warn you against falling into the trap of the deceptive words and slogans of Western imperialists. They once told my father, Colonel Gaddafi: ‘If you abandon your nuclear and missile programs, the doors of the world will open to you.’ My father, in his good faith and belief in dialogue, chose the path of concessions. But in the end, we saw how NATO bombs reduced our land to rubble. Libya was drowned in blood, and its people were plunged into poverty, exile, and devastation. My Iranian brothers and sisters, your courage, dignity, and resilience in the face of sanctions, informants, and economic warfare are proof of your nation’s honor and true freedom. Making concessions to the enemy brings only destruction, division, and suffering. Negotiating with the wolf will not save the sheep or bring lasting peace; it will only set the date for the next meal! History has proven that those who stood firm—from Cuba, Venezuela, and North Korea to Palestine—remained alive in the hearts of the world’s heroes and were immortalized in history with honor. Those who surrendered turned to ashes, and their names were forgotten. A salute to the brave people of Iran! A salute to the Iranian resistance! A salute to global solidarity with the Palestinian people! With love and compassion, Aisha Gaddafi.

این عایشه قذافی است که در تبعید در عمان زندگی می‌کند، دختر سرهنگ قذافی.

من پیامی خطاب به مردم ایران نوشتم که شایسته خواندن است: «ای مردم مقاوم و آزادی‌خواه ایران! من با قلبی آکنده از ویرانی، درد و خیانت با شما سخن می‌گویم. من صدای زنی هستم که شاهد ویرانی وارده بر کشورش بوده است، نه توسط دشمنان آشکار، بلکه پس از افتادن در دام لبخندهای فریبنده و وعده‌های دروغین غرب. من شما را از افتادن در دام سخنان و شعارهای فریبنده امپریالیست‌های غربی برحذر می‌دارم. آنها زمانی به پدرم، سرهنگ قذافی، گفتند: «اگر برنامه‌های هسته‌ای و موشکی خود را کنار بگذارید، درهای جهان به روی شما باز خواهد شد.» پدرم، با حسن نیت و اعتقاد به گفتگو، راه امتیازدهی را برگزید. اما در نهایت، دیدیم که چگونه بمب‌های ناتو سرزمین ما را به ویرانه‌ای تبدیل کرد. لیبی در خون غرق شد و مردم آن در فقر، تبعید و ویرانی فرو رفتند. برادران و خواهران ایرانی من، شجاعت، عزت و پایداری شما در برابر تحریم‌ها، خبرچینان و جنگ اقتصادی، گواه شرافت و آزادی واقعی ملت شماست. امتیاز دادن به دشمن فقط ویرانی، تفرقه و رنج به ارمغان می‌آورد. مذاکره با گرگ، گوسفندان را نجات نمی‌دهد یا صلح پایدار به ارمغان نمی‌آورد؛ فقط تاریخ وعده غذایی بعدی را تعیین می‌کند! تاریخ ثابت کرده است که کسانی که پایدار ماندند - از کوبا، ونزوئلا و کره شمالی گرفته تا فلسطین - در قلب قهرمانان جهان زنده ماندند و با افتخار در تاریخ جاودانه شدند. کسانی که تسلیم شدند به خاکستر تبدیل شدند و نامشان فراموش شد.

درود بر مردم شجاع ایران! درود بر مقاومت ایران! درود بر همبستگی جهانی با مردم فلسطین! با عشق و شفقت، عایشه قذافی.

⚠️ پروژه کشته‌سازی؛ واقعیت یا توهم؟

🔸در ادبیات امنیتی معاصر، «کشته‌سازی» محصول گذار میدان منازعه از درگیری فیزیکی به جنگ شناختی و عملیات روانی است. در این چارچوب، مرگ دیگر صرفا پیامد اغتشاش نیست، بلکه می‌تواند به ابزار راهبردی برای تولید شوک اخلاقی، قطبی‌سازی جامعه، سلب مشروعیت و فعال‌سازی فشار خارجی تبدیل شود.

🔸از دهه ۱۹۹۰ به بعد، به‌ویژه پس از تجربه بالکان، بهار عربی و اعتراضات شرق اروپا، نهادهای اطلاعاتی به این جمع‌بندی رسیدند که «مرگ» دیگر صرفاً پیامد درگیری نیست، بلکه می‌تواند ابزار راهبردی باشد. ابزار نه برای شکست نظامی، بلکه برای فروپاشی مشروعیت، تحریک افکار عمومی و فعال‌سازی فشار خارجی

🔸کشته‌سازی یک رویداد لحظه‌ای نیست، بلکه فرآیندی چندمرحله‌ای است. مرحله نخست، انتخاب سوژه‌ای با حداکثر ظرفیت همدلی و حداقل امکان تخریب شخصیتی است؛ معمولاً کودک، زن، نوجوان یا رهگذر غیرسیاسی. مرگ این افرا اگر ناشی از عوامل پیچیده یا چندگانه باشد قابلیت تبدیل‌شدن به نماد را دارد. این انتخاب الزاما به معنای طراحی قتل نیست، بلکه به معنای بهره‌برداری سازمان‌یافته پس از مرگ است.

🔸مرحله بعد، ابهام‌سازی درباره علت و عامل مرگ است. داده‌های عملیاتی نشان می‌دهد که روایت مبهم اما احساسی، اثرگذاری بیشتری از روایت دقیق اما خشک دارد. حذف یا تعویق اطلاعات پزشکی و قضایی، چندروایتی کنترل‌شده ایجاد می‌کند که همگی یک متهم مشترک را هدف می‌گیرند. در این میان، اصل تثبیت «روایت اول» حیاتی است.

🔸با تثبیت روایت اولیه، مرگ وارد فاز نمادسازی می‌شود: تصویر ثابت، جمله‌های احساسی، صدای خانواده، موسیقی، و هشتگ. این چرخه بازتولید با منطق الگوریتمی شبکه‌های اجتماعی هم‌سو است و باعث می‌شود محتوای احساسی چندین برابر محتوای تحلیلی دیده شود. در ادامه، روایت از نقد مصون می‌گردد؛ هر پرسش به‌عنوان بی‌اخلاقی و هر تردید به‌عنوان همدستی برچسب می‌خورد و فضای عمومی از تحلیل فنی خالی می‌شود.

🔸از منظر امنیت ملی، کشته‌سازی سلاحی مخفی اما ماندگار است؛ زیرا به‌جای هدف‌گیری افراد، توان قضاوت و اعتماد اجتماعی را فرسایش می‌دهد. جامعه‌ای که پیوسته با مرگ‌های روایت‌محور تغذیه شود، به واکنش دائمی می‌رسد و از تفکیک حادثه، خطا، جنایت و توطئه بازمی‌ماند.

⚠️ پروژه کشته‌سازی؛ واقعیت یا توهم؟

🔸در ادبیات امنیتی معاصر، «کشته‌سازی» محصول گذار میدان منازعه از درگیری فیزیکی به جنگ شناختی و عملیات روانی است. در این چارچوب، مرگ دیگر صرفا پیامد اغتشاش نیست، بلکه می‌تواند به ابزار راهبردی برای تولید شوک اخلاقی، قطبی‌سازی جامعه، سلب مشروعیت و فعال‌سازی فشار خارجی تبدیل شود.

🔸از دهه ۱۹۹۰ به بعد، به‌ویژه پس از تجربه بالکان، بهار عربی و اعتراضات شرق اروپا، نهادهای اطلاعاتی به این جمع‌بندی رسیدند که «مرگ» دیگر صرفاً پیامد درگیری نیست، بلکه می‌تواند ابزار راهبردی باشد. ابزار نه برای شکست نظامی، بلکه برای فروپاشی مشروعیت، تحریک افکار عمومی و فعال‌سازی فشار خارجی

🔸کشته‌سازی یک رویداد لحظه‌ای نیست، بلکه فرآیندی چندمرحله‌ای است. مرحله نخست، انتخاب سوژه‌ای با حداکثر ظرفیت همدلی و حداقل امکان تخریب شخصیتی است؛ معمولاً کودک، زن، نوجوان یا رهگذر غیرسیاسی. مرگ این افرا اگر ناشی از عوامل پیچیده یا چندگانه باشد قابلیت تبدیل‌شدن به نماد را دارد. این انتخاب الزاما به معنای طراحی قتل نیست، بلکه به معنای بهره‌برداری سازمان‌یافته پس از مرگ است.

🔸مرحله بعد، ابهام‌سازی درباره علت و عامل مرگ است. داده‌های عملیاتی نشان می‌دهد که روایت مبهم اما احساسی، اثرگذاری بیشتری از روایت دقیق اما خشک دارد. حذف یا تعویق اطلاعات پزشکی و قضایی، چندروایتی کنترل‌شده ایجاد می‌کند که همگی یک متهم مشترک را هدف می‌گیرند. در این میان، اصل تثبیت «روایت اول» حیاتی است.

🔸با تثبیت روایت اولیه، مرگ وارد فاز نمادسازی می‌شود: تصویر ثابت، جمله‌های احساسی، صدای خانواده، موسیقی، و هشتگ. این چرخه بازتولید با منطق الگوریتمی شبکه‌های اجتماعی هم‌سو است و باعث می‌شود محتوای احساسی چندین برابر محتوای تحلیلی دیده شود. در ادامه، روایت از نقد مصون می‌گردد؛ هر پرسش به‌عنوان بی‌اخلاقی و هر تردید به‌عنوان همدستی برچسب می‌خورد و فضای عمومی از تحلیل فنی خالی می‌شود.

🔸از منظر امنیت ملی، کشته‌سازی سلاحی مخفی اما ماندگار است؛ زیرا به‌جای هدف‌گیری افراد، توان قضاوت و اعتماد اجتماعی را فرسایش می‌دهد. جامعه‌ای که پیوسته با مرگ‌های روایت‌محور تغذیه شود، به واکنش دائمی می‌رسد و از تفکیک حادثه، خطا، جنایت و توطئه بازمی‌ماند.

⁉️ چرا آمریکا به ایران حمله نکرد؟

🎥 لری جانسون، افسر سابق سیا:

🔹اعتراضات در ایران یک قیام خودجوش و طبیعی نبود، بلکه یک عملیات اطلاعاتی حساب‌شده سیا و موساد بود.

🔸آنها به افرادی که از قبل، شناسایی کرده بودند سلاح، مهمات و پول رساندند.

🔹همه این‌ها طوری طراحی شده بود که اگر این عملیات جمعه گذشته مختل نمی‌شد، قرار بود روز سه‌شنبه با یک حمله نظامی آمریکا به اوج خود برسد.

🔴تحلیلگر شبکه تی‌آرتی؛ سناریوی آشوب‌ و اغتشاش اگر موفق می‌شد، احتمالا ترامپ حمله نظامی می‌کرد!

🔹سامی العریان، استاد دانشگاه فلوریدا: آن‌ها از ژوئن سال گذشته این هدف را با یک کمپین “قطع سر” (حذف رهبری) دنبال کردند که شکست خورد.

🔹این بار سعی کردند با دستکاری ارز (که از ۲۸ دسامبر آغاز شد) و سپس اعمال تعرفه حدود ۲۵٪، اقتصاد ایران را وادار به فروپاشی کنند. اما مهم‌تر از آن، سعی کردند با استفاده از هزاران تحریک‌کننده که به ترمینال‌های استارلینک مجهز شده بودند، آشوب ایجاد کنند. اگر این طرح موفق می‌شد احتمالا ترامپ مداخله نظامی می‌کرد.

🔹دونالد ترامپ می‌خواهد تغییر رژیم را با حداقل هزینه و بدون درگیر کردن مستقیم نیروهای آمریکایی، مانند آنچه در عراق و افغانستان انجام دادند که شکست مفتضحانه‌ای داشت، محقق کند.