رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم وارد مسجد شدند دیدند که زید بن حارث در گوشه‌ای نشسته و رنگ و رویش زرد است.

فرمودند: ای زید حالت چطور است؟ شب را چگونه به صبح رساندی ؟

زید گفت: شب را در حال یقین صبح کردم.

حضرت فرمودند:( هر چیز علامتی دارد. علامت یقین تو چیست؟

گفت: علامتش این است که شب‌ها خوابم نمی‌برد.

حالا ما وقتی می‌خوابیم، دیگر راحت بیدار نمی‌شویم حتی برای نماز صبح هم بیدار نمی‌شویم.اگر کسی ما را بیدار کند باز هم فایده‌ای ندارد.بعضی را که باید در منجنیق بگذارند و پرتابشان کنند تا شاید بیدار شوند.

این خواب سنگین به این دلیل است که ما یقین به خدا و قیامت نداریم. اگر ذره‌ای به این یقین‌ها یقین داشتیم، اصلاً به این راحتی خوابمان نمی‌برد.

خروس‌ها یقینشان از ما بیشتر است .

مگر خروس ساعت کوک می‌کند که هر سحر سر وقت، می‌خواند؟ مگر کسی او را بیدار می‌کند؟

نه!

خودش وظیفه‌اش را به وقتش انجام می‌دهد.

برای همین است که شاعر می‌گوید:

کم ز خروش مباش ،مشت پری بیش نیست

               از سر شب تا به سحر ذکر خدا می‌کند

تلاش کنیم و دعا کنیم که خدا به ما یقین بدهد.

در قدیم بزرگان حتی اگر نماز شبشان قضا می‌شد، ناراحت می‌شدند. نقل کردند که شهید ثانی، شبی، نماز شبش قضا شد، فردا صبح که بیدار شد، تمام روز را گریه کرد.

متاسفانه بعضی آنقدر بی‌غیرت و بی‌خیال هستند که اگر نماز صبحشان قضا بشود اصلاً ناراحت نمی‌شود.

همین آدم بی‌خیال،اگر هزار تومانش گم بشود یک هفته ناراحت است؛ اما حالا که نماز صبحش قضا شده اصلاً ذره‌ای ناراحت نیست! این‌ها بدبخت و بیچاره‌اند.

بعضی می‌گویند: چرا ما باید نماز و قرآن را عربی بخوانیم ؟ما فارس هستیم!

خوب این‌ها از لحاظ فکری مریض هستند .چون همین شخص تا به حال نشده که به دکتر بگوید:( چرا این نسخه را انگلیسی می‌نویسید؟ما که فارس هستیم! پس نسخه را فارسی بنویس!)

اما پای دین و خدا که وسط می‌آید می‌گوید:( چرا من نماز را باید عربی بخوانم یا چرا قرآن و دعاها به زبان عربی است؟)

استاد آیت الله حاج شیخ علی اکبر برهان می‌فرمودند:( شیعه‌ای در سال‌های خیلی قبل در بیمارستان شوروی بستری بود. دکتر می‌آید و می‌بیند این مریض قرآن می‌خواند. دکتر به او می‌گوید:( این قرآن عربی است و تو که نمی‌فهمی پس چرا می‌خوانی؟!)

این مریض در جواب می‌گوید: آقای دکتر! نسخه‌هایی که شما به ما می‌دهی هم ما نمی‌دانیم چیست. اما با این حال نسخه را می‌گیریم و می‌بریم داروخانه آن را می‌خواند و به ما دارو می‌دهد. ما هم می‌خوریم.

دین هم به ما دستور داده قرآن بخوانیم که برای مریضی‌های روحی، خوب است. ما هم می‌خوانیم.

لذا اگر کسی این اشکال را گرفت، شما هم این جواب را به او بدهید.

کسانی که اعمال خوب زیادی انجام می‌دهند، نماز می‌خوانند، روزه می‌گیرند، خمس و زکات می‌دهند، اخلاق خوب دارند، اما در اعتقاداتشان شک دارند و به یقین نرسیده‌اند، آن شک، بعد از مدتی اعمالشان را از بین می‌برد.

ما بسیاری را دیده‌ایم که مدتی اهل مسجد و هیئت و خدا و پیغمبر بوده‌اند،اما چون به دنبال یقین در اعتقاداتشان نرفته‌اند،و به دنبال این نرفته‌اند که عقایدشان را از راه صحیح یاد بگیرند، بعد از مدتی، دیگر به مسجد نیامده‌اند و حتی دیگر نماز هم نخوانده‌اند.

زیربنای اعمال خوب، اعتقادات درست و صحیح و یقین به آنهاست.

از خدا یقین بخواهید؛ و اگر می‌بینید شیطان گاهی شما را در اعتقادات وسوسه می‌کند، زیاد یاد خدا کنید.

ذکر( لا حول ولا قوه الا بالله العلی العظیم) هم خیلی در وسوسه موثر است.

روح انسان خسته می‌شود ؛همانطور که بدن خسته می‌شود.

وقتی بدن خسته می‌شود با استراحت و خوابیدن خستگی اش را رفع می‌کنیم .

خستگی روح را هم باید با شنیدن موعظه رفع کنیم.

مقید باشیم، هم خودمان و هم خانواده‌مان حداقل در هفته یک بار به جلسه موعظه برویم و موعظه بشویم.

این شنیدن موعظه اثرات زیادی دارد.

موعظه باعث می‌شود آدم بیدار شود و غفلت از او دور شود.

کار مهم پیامبر خدا، دعوت به حق و حقیقت و جهاد در راه این دعوت بود.در مقابل دنیای ظلمانی زمان خود، پیغمبر اکرم دچار تشویش نشد. چه آن روزی که در مکه تنها بود، یا جمع کوچکی از مسلمین او را احاطه کرده بود و در مقابل او سران متکبر عرب. صنادید قریش، گردنکشان، با اخلاقهای خشن ،با دست‌های قدرتمند قرار گرفته بودند ،و یا عامه مردمی که از معرفت نصیبی نبرده بودند، وحشت نکرد؛ سخن حق خود را گفت، تکرار کرد ،تبیین کرد، روشن کرد، اهانت‌ها را تحمل کرد، سختی‌ها و رنج‌ها را به جان خرید، تا توانست جمع کثیری را مسلمان کند؛ و چه آن وقتی که حکومتی تشکیل داد، حکومت اسلامی و خود در موضع رئیس این حکومت ،قدرت را به دست گرفت. آن روز هم، دشمنان و معارضان گوناگونی در مقابل پیغمبر بودند؛ چه گروه‌های مسلح عرب _ وحشی‌هایی که در بیابان‌های حجاز و یمامه، همه جا پراکنده بودند و دعوت اسلام باید آنها را اصلاح می کرد و آنها مقاومت می‌کردند_
و چه پادشاهان بزرگ دنیای آن روز، دو ابر قدرت آن روز عالم ،یعنی ایران و امپراتوری روم.
پیغمبر نامه‌ها نوشت، مجادله‌ها کرد، سخن‌ها گفت ،لشکرکشی‌ها کرد، سختی‌ها کشید، در محاصره اقتصادی افتاد ،کار به جایی رسید که مردم مدینه دو روز و سه روز گاهی نان برای خوردن پیدا نمی‌کردند. تهدیدهای فراوان از همه طرف، پیغمبر را احاطه کرد .بعضی از مردم نگران می‌شدند،بعضی متزلزل می‌شدند، بعضی نق می‌زدند، بعضی پیغمبر را به ملایمت و سازش تشویق می‌کردند ،اما پیغمبر در این صحنه دعوت و جهاد یک لحظه دچار سستی نشد و نشد و با قدرت جامعه اسلامی را پیش برد و برد، تا به اوج عزت و قدرت رساند ؛و همان نظام و جامعه بود که در سال‌های بعد توانست به قدرت اول دنیا تبدیل بشود به برکت ایستادگی پیغمبر در میدان‌های نبرد و دعوت .

برگرفته شده از کتاب انسان ۲۵۰ ساله حلقه دوم صفحه ۲۹ و۳۰