گلدان تعلّقات🔸

گاهی انسان، مثل درختی‌ست که آن‌را می‌کاری، اما می‌بینی که رشد نمی‌کند. مگر می‌شود درختی در زمین بکاری و رشد نکند؟
چه چیزی به ذهنتان می‌آید؟ وقتی در گلدان بود رشد نمی‌کرد، اما حالا که در زمین است چرا رشد نمی‌کند؟ وقتی دیدی درختی در زمین است اما رشد نمی‌کند، زمین را بکن تا دلیلش را ببینی. درخت وجود انسان در گلدان است، اما گلدان زیر خاک است. در غیبِ گلدانی است. انسان ظاهراً [بالغ و بزرگ شده و ریشه‌اش] در زمین است، اما از رشد نکردنش می‌فهمیم که در زیرِ خاک، با گلدان محصور است. هنوز از درون کیسه بیرون نیامده است.

چطوری این کیسه را پاره کنند تا این درخت با زمینِ اطرافش مرتبط شود و ریشه بزند و از آن آب و امکانات بهره‌مند شود؟!
خداوند برنامه‌ای برای این کار دارد. نگاه کنید به این آیه: “ولنبلونکم بشیٍ من الخوف و الجوع و نقص من الأموال و الأنفس و الثمرات و بشر الصابرین الذین إذا أصابتهم مصیبۀ قالوا إنا لله و إنا إلیه راجعون”

ببین چه زیبا بیان کرد. گفت: عزیزم! تو دل به مال بستی و این گلدانِ تو شد. اولاد را برای تربیت و بندگی نخواستی و برای خودش خواستی؛ این هم گلدان تو شد. به عزت و قدرت و ریاست دل بستی و اینها را برای خودش خواستی؛ اینها تو را در بند می‌کند، تو را در گلدان می‌کنند. حالا وقتی خدا می‌خواهد آزادت کند، چه کار می‌کند؟ چیزی را مایۀ ترس تو می‌کند تا بگویی “إنا للّه!” . اگر به هیچ قدرتی جز خدا پناه نبری و در هیچ‌چیز مستحیل نشوی، آزاد می‌شوی.