🔰وصیت دیروز امام برای امروز مردم و مسئولان

مردم معترض‌اند اما قطعاً آشوب‌طلب نیستند؛ تلاش خیره‌کننده‌ی رسانه‌ای و اقتصادی دشمن و بی‌وطن‌های داخلی برای حضور حداکثری مردم در اغتشاشات تاکنون به نتیجه نرسیده و یقیناً نخواهد رسید؛ چرا؟

۱) نگرانی جدی مردم از غافلگیرشدن کشور توسط رژیم خونخوار اسرائیل؛
۲) نجابت و صبوری همیشگی مردم که مع‌الاسف بسیاری از اوقات توسط مدیران دیده نمی‌شود و گاهی مورد سوءاستفاده هم قرار می‌گیرد؛
۳) تجربه‌ی تلخ اعتراضات قبلی که تقریباً تمام‌شان توسط عوامل منافقین و سلطنت‌طلب‌ها از حالت صنفی به آشوب و اغتشاش تبدیل شد؛
۴) حضور قابل‌توجه کمی و کیفی نیروهای امنیتی در میدان که تاکنون با صبر مثال‌زدنی در برابر مردم و اقتدار قاطع و به‌جا در برابر آشوب‌طلبان همراه بوده است؛
۵) خط‌دهی‌های عریان رژیم صهیونیستی، منافقان و سلطنت‌طلبان به مردم جهت ایجاد درگیری و اغتشاش که یقیناً نتیجه‌ی عکس خواهد داد؛
۶) حضور و روشنگری مسئولانه و بهنگام و پرحجم توسط رسانه‌های متعهد و نسل‌های جدید تحلیل‌گران انقلابی.

حقانیت مطالب شش‌گانه‌ی بالا مانع از انجام وظایف خطیر مدیران و مردم نمی‌شود.
مسئولان محترم! فشار معیشتی برای مردم نجیب ایران، سخت و طاقت‌فرساست؛ همان مردمی که با انقلاب‌ اسلامی، ولی‌نعمت همه‌ی مدیران شدند. این وصیت امام بزرگِ این انقلاب خطاب به شماست؛ وصیتی که بدون ذره‌ای تردید دنیا و آخرت‌تان در گرو توجه به آن است:
«به مجلس و دولت و دست‌اندرکاران توصیه می‌نمایم‌‌ ‌‌که قدر این ملت را بدانید و در خدمتگزاری به آنان‌‌ ‌‌خصوصا مستضعفان و محرومان و ستمدیدگان که نور‌‌ ‌‌چشمان ما و اولیای نعم همه هستند و جمهوری اسلامی‌‌ ‌‌رهاورد آنان و با فداکاریهای آنان تحقق پیدا کرد و بقای‌‌ ‌‌آن‌‌ ‌‌نیز مرهون خدمات آنان است، فروگذار نکنید و خود را از‌‌ ‌‌مردم و آنان را از خود بدانید.»

و این وصیت همان امام عزیز است به ملت مقاوم و آگاه ایران بزرگ؛ وصیتی که خصوصاً در این روزها باید توسط تک‌تک ما مدام بازخوانی شود:
«به ملت‌‌ ‌‌شریف ایران وصیت می‌کنم که در جهان، حجم تحمل‌‌ ‌‌زحمتها و رنجها و فداکاریها و جان‌نثاریها و محرومیتها‌، ‌ ‌‌مناسب حجم بزرگیِ مقصود و ارزشمندی و علوّ رتبه‌ی آن‌‌ ‌‌است؛ آنچه که شما ملت شریف و مجاهد برای آن‌‌ ‌‌بپاخاستید و دنبال می‌کنید و برای آن جان و مال نثار کرده‌‌ ‌‌و می‌کنید، والاترین و بالاترین و ارزشمندترین مقصدی‌‌ ‌‌است و مقصودی است که از صدر عالم در ازل و از پس این جهان تا ابد عرضه شده است و خواهد شد.»

✍ عباس بابائی