‼️ نه انقلاب نه جنبش ‼️

👌 انقلاب‌ها، حتی در خشن‌ترین شکل خود، حامل یک پروژه سیاسی جایگزین‌اند. جنبش‌ها نیز، ولو رادیکال، بر پایه پیوند اجتماعی و مطالبه‌محوری شکل می‌گیرند. اما در اغتشاشات اخیر، خشونت جای سیاست را گرفت و تخریب جای مطالبه را. حمله به زیرساخت‌ها، آتش‌زدن اماکن عمومی، ترور نیروهای امنیتی و حتی شهروندان عادی، نه ابزار فشار سیاسی، بلکه نشانه فروپاشی منطقِ کنشِ سیاسی است. چنین رفتاری، نه به تغییر منجر می‌شود و نه امکان گفت‌وگو ایجاد می‌کند؛ تنها نتیجه آن، گسترش ترس و ناامنی در جامعه است.

❌ خشونت عریان، به‌ویژه زمانی که سازمان‌یافته باشد، ماهیتی متفاوت از اعتراض دارد. در چنین شرایطی، مداخله نیروهای مسئول نه یک انتخاب سیاسی، بلکه یک ضرورت اجتماعی است. هیچ دولتی نمی‌تواند در برابر تروریسم خیابانی منفعل بماند و همزمان مسئولیت حفظ جان و امنیت شهروندان را نادیده بگیرد.

📲 لارن ویلکرسون، رئیس دفتر سابق وزارت امور خارجه آمریکا به‌صراحت اعلام کرده است که الگوی عملیاتی موساد، سازمان اطلاعاتی MI6 و سیا در ایران، با هدایت مستقیم دونالد ترامپ به‌گونه‌ای است که عناصر وابسته، در پوشش شهروندان ایرانی عمل می‌کنند و همزمان، ایرانیان را در تجمعات هدف قرار می‌دهند. این سخنان، تصویری روشن‌تر از ماهیت خشونت‌های اخیر ارائه می‌دهد؛ خشونتی که نه خودجوش است و نه صرفاً داخلی. نفوذ عناصر آموزش‌دیده، استفاده از تاکتیک‌های تروریستی شهری و تلاش برای کشاندن اعتراضات به فاز خونین، همگی نشانه‌هایی از یک طراحی بیرونی است که هدف آن تشدید بحران و بی‌ثباتی است.

♦️ تجربه‌های افغانستان، عراق، سوریه و لیبی نشان می‌دهد که هر جا خشونت عریان به‌عنوان مقدمه «آزادی» بازنمایی شد، نتیجه چیزی جز ویرانی نبود. آمریکا در همه این کشورها با ادعای حمایت از مردم وارد شد، اما حاصل آن میلیون‌ها کشته، فروپاشی ساختارهای اجتماعی و تاراج منابع ملی بود. این کشورها نه به ثبات رسیدند و نه به رفاه؛ بلکه وارد چرخه‌ای از ناامنی مزمن شدند که خروج از آن، دهه‌ها زمان برده و هنوز هم ادامه دارد. این حافظه خونین، برای هر جامعه‌ای که هدف پروژه بی‌ثبات‌سازی قرار می‌گیرد، یک هشدار جدی است.

👈 در این چارچوب، اغتشاشات اخیر ایران را باید بخشی از یک پروژه فرسایشی که با راهنمایی رهبری معظم و اتحاد مردم شکست خورد دانست؛ پروژه‌ای که هدف آن نه سرنگونی فوری، بلکه فرسودن جامعه، عادی‌سازی ناامنی و تضعیف سرمایه اجتماعی است. این مسیر، دقیقاً همان مسیری است که پیش‌تر در دیگر کشورهای منطقه آزموده شده است.

⚠️ اغتشاشات اخیر نه تلاشی منسجم برای انقلاب بود، نه اعتراض قابل گفت‌وگو و نه حتی یک جنبش ناکام. آنچه باقی می‌ماند، خشونت عریانی است که با طراحی اتاق‌های فکر خارجی، از سیا و موساد تا شبکه‌های همسو، به میدان آمد تا ایران را در چرخه‌ای طولانی از ناامنی گرفتار کند.