🔹آیت الله حائری شیرازی🔹

🔸امام زمان(ع) و رسیدگی دائم به امور عالَم🔸

برای برخی این سؤال مطرح می‌شود که اگر قرار است مأموریت و ظهور و قیام امام زمان(ع) مثلا هزار سال بعد از تولدش انجام شود، چرا ایشان در همان زمان‌ ظهورش متولد نشود؟ مثل انبیایی که در همان عصری که بنا بود اقدام کنند متولد می‌شدند. چرا خداوند یک انسان را بر خلاف روال عادی، طول عمر می‌دهد تا مثلا در هزار و خورده‌ای سالگی وارد مرحلۀ عمل بشود و کار عالم را اصلاح کند؟ اگر او در عصر ما متولد می‌شد و قیام می‌کرد چه می‌شد؟

کسانی که چنین اشکالی در ذهن‌شان می‌آید علتش این است که امام‌ زمان(ع) را در دورۀ غیبت یک انسان معزول، منزوی، غریب، تنها و کناره از مسائل می‌دانند! در حالی که نه؛ در روایات گفته شده ایشان در دورۀ غیبت مثل خورشید در پشت ابر هستند. خورشید [حتی اگر پشت ابر باشد] نورافشانی‌اش را دارد. نگهداری زمین با همۀ وزنش به جاذبۀ خورشید است.

الآن امام زمان(ع) هزار و خرده‌ای سال است که دارد مدیریت می‌کند. این‌جور نیست که ایشان خانه‌نشین باشد. ایشان فعال است؛ چون متخلّق به اخلاق الله است. یکی از خلق‌های خدا، فعال بودنش است: «فعّال لما یشاء». ایشان یک لحظه بیکاری ندارد. مرتباً در حال رسیدگی است؛ در حال تربیت کردن است؛ در حال دخالت در همۀ امور است.