🔹آیت الله حائری شیرازی🔹

🔸زیارت ائمه (ع) و اشتها به غذا !🔸

راوی می‌گوید همراه امام صادق (ع) غذا مى‌خورديم که براى ما بشقاب برنجى آوردند. ما از خوردن آن عذر خواستيم. امام (ع) فرمود: «ما صنعتم شيئا؟! إنّ أشدّكم حبّا لنا أحسنكم أكلاً عندنا». چه‌كار مى‌كنيد؟! هرکدامتان که علاقه‌اش به ما بیشتر باشد، سر سفرۀ ما بیشتر و بهتر غذا می‌خورد. راوی می‌گوید من هرچه در سفره بود خوردم و حضرت فرمود: «الآن شد»! سپس برای ما حکایت کرد که روزى همین اتفاق بین رسول خدا (ص) و سلمان و مقداد و ابوذر افتاد و آن حضرت همین جمله را فرمود.

مثلاً شما می‌روید زیارت. آنجا اشتهایتان از اینجا بیشتر می‌شود. خب خیلی مسئله‌ای نیست؛ این از آثار طبیعی زیارت است. نگویید ما آمده‌ایم اینجا و حالا که خوب غذا خوردیم پس زیارت‌مان قبول نیست! طبیعت ائمۀ ما این است که وقتی کسی بر آنها وارد می‌شود اشتهایش زیاد می‌شود. هرکس که به آنها محبتش بیشتر باشد، در سفری که به سوی آنها حرکت می‌کند بهتر استراحت می‌کند و آرامش خاطرش بیشتر می‌شود. در حضور آنها مزاجش سالم‌تر و قلبش محکم‌تر است.

🔹آیت الله حائری شیرازی🔹

🔸گناه و بوی سیر🔸

آن که خودش #سیر خورده باشد، بوی سیر را نه از خود و نه از دیگران نمی‌شنود.
#گناه، بوی بدی دارد که خود گناهکار، آن بو را در نمی‌یابد؛ اما آنها که اهل گناه نیستند، کاملاً بوی نامطبوع آن را استشمام می‌کنند!

🔹 آیت الله حائری شیرازی 🔹

🔸 روش کسب صفت رازداری و کتمان🔸

ما باید با خودمان مجاهده کنیم تا بتوانیم این صفت رازداری را در خودمان ایجاد کنیم، و این کار اولش اینطوری است که باید یکی دو تا راز را نگویید تا سعه صدر پیدا نمایید و بعد راحت می توانید نگویید.

فرض کنید که اگر بادکنک را باد کنید دیگر بادش خالی نشود و کوچک نگردد. ابتدا که میخواهد باد شود فشار لازم دارد اما بعد که کش آمد و باد شد جادار می‌شود و خوب می‌توانید داخل آن چیزی را جای دهید. بعضی چیزها هست که جا پیدا می‌کند؛ مانند کیسه‌های توری که هرچه وسایل داخل آن می‌ریزند مرتب جا پیدا می‌کند و جادار می‌شود.

نفس انسانی و صدر انسانی هم اینطوری است که اگر چیزی در آن وارد شد و گفتی، معنایش این است که فشار روی نفس نیامده و لذا جا باز نمی‌کند. ولی اگر با خودت مجاهده کردی و برای رضای خدا نگفتی، این نگفتن برایت عادی می‌شود.

انسان باید متوجه باشد که اگر می‌خواهد یک رازی را در درون خودش نگاه دارد یک دوره فشار دارد، یک دوره سختی دارد و اگر انسان آن دوره را گذراند می‌تواند رازداری کند.

🔹آیت الله حائری شیرازی🔹

🔸نهر قدرت و امتحانی که قبل از ظهور باید پس دهیم!🔸

خدای تعالی نسل‌ها را امتحان می‌کند. همین‌که نسلی در امتحان قبول بشود، به آقا می‌گوید این نسل قابل اعتماد است، ظهور کن! چرا که انسان‌ها باید قابل اعتماد باشند تا آن حضرت در پی قبول شدن مردم در امتحان، بیاید و ظاهر بشود.

ببینید #طالوت را، اول درخواست می‌کردند که بیاید و بیاید. مثل ما که می‌گوییم خدایا آقا امام زمان را بفرست، آن موقع هم به پیامبرشان می‌گفتند یک سپه‌سالار بفرست. خداوند طالوت را فرستاد. ایشان آمد روی کار. وقتی برای بسیج ثبت‌نام کردند و از شهر بیرون آمدند، طالوت به اینها گفت بدانید که خدا امتحان‌تان می‌کند؛ با نهر! هر کس از این نهر نخورد با من است و هر کس خورد با من نیست؛ ترکش می‌کنم. آد‌م‌های تشنه رسیدند به آن نهر. همه خوردند جز یک عدۀ قلیل. طالوت گفت همین‌ها جنود من باشند؛ بقیه برگردند. قلیلِ وفادار! قلیلِ مطیع بهتر از کثیرِ مغرور است.

قیام امام راحل هم نظیر «فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوتُ بِالْجُنُودِ» است. (پس آن هنگام که طالوت سپاهش را به راه انداخت …)؛ ندا در عالم سر داده. صدایی بلند کرده که «أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ» (قیام کنید برای خدا). اما کسانی که با ایشان همراه شدند و آمدند، کارشان تمام نمی‌شود. تازه شروع امتحان است. شروعِ رسیدن به نهر برای ایستادگی. کدام نهر؟ نهر قدرت!

مثلا ما روحانیونی که در گذشته معزول از هر قدرتی بودیم را به قدرت می‌رسانند تا ببینند آیا مطیعِ امر هستیم؟ وقتی یک امام جماعت رئیس یک لشکر می‌شود باز هم همان است؟ وقتی تا حد یک استاندار یا بیشتر قدرت پیدا می‌کند باز هم همان است؟ وقتی وزیر می‌شود باز هم همان است؟ وقتی وکیل می‌شود باز هم همان است؟ یا مؤمنینی که معزول از قدرت بودند؛ حالا به آنها قدرت می‌دهند تا امتحان‌شان کنند. قدرت، باطن انسان را آشکار می‌کند. این حکومت، نهرِ قدرتی است که همه به آن رسیده‌ایم. هر کس استفاده شخصی از آن بکند حذف می‌شود! «فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّي».

این رهبر شما به ریاست‌جمهوری رسید. مولوی گل‌محمد در خانۀ او بود. تعریف می‌کرد که ده روز مهمانش بودم، حتی چای هم نیاوردند. به او گفتند چون از کوپن استفاده می‌کنیم چای و قندمان تمام شده! ایشان هیچ‌وقت هم به رخ کسی نکشید زهدش را. بیرون که می‌آید زیباترین لباس و عبا را می‌پوشد؛ مجلّل، پاک، تمیز و مرتب می‌آید؛ اما در خلوت، زهد دارد.

🔹آیت الله حائری شیرازی🔹

🔸برای شما ساده است؛ اما برای بچه وحشت آور است!🔸

بچه، هم به پدرش علاقه دارد، هم به مادرش. فرزند نسبت به پدر و مادر، مثل کسی است که او را روی میز گذاشته باشید و دو میز را کنار هم بچسبانید. یک پای بچه به این میز، و یک پا به آن میز چسبیده باشد. اگر این دو میز را از هم دور کنند، این بچه شقّه می‌شود! اگر این دو میز را تکان بدهند، بچه که یک پایش روی این است و یک پایش روی آن، رنگش می‌پرد، لرزش پیدا می‌کند، رنج می‌کشد. این یک واقعیت است.

این چیزهایی که پدر و مادر، پیش خودشان خیلی ساده به آن نگاه می‌کنند، برای بچه، یک حال وحشت آوری ایجاد می‌کند. مثلاً فرض کنید خانم از آقا فاصله می‌گیرد، به او رو نمی‌کند، اعتصاب می‌کند، با او حرف نمی‌زند و شوهر هم با زن، حرف نمی‌زند. این مثل اینست که دو میز، یک متر فاصله گرفته باشند. وای به حال بچه!

اگر زن و مرد، بنایشان بر انس و الفت با یکدیگر باشد، مثل میزی است که با هم جوش خورده است. این بچه، یک احساس آرامشی بر روی این میز دارد، اضطراب ندارد؛ لذا از نظر اخلاقی و روحی، سالم رشد می‌کند. اما وقتی این دو تا به ستیز می‌افتند، بچه ممکن است در آینده به یک ضددین تبدیل شود.

بسیاری از این آدم‌هایی که دین اختراع می‌کنند یا با دین مبارزه می‌کنند، ریشه‌اش در جدایی‌های پدر و مادرشان هم هست.