قَالَ الامام علی(ع):

مَنْ لَمْ يُنْجِهِ الصَّبْرُ، أَهْلَكَهُ الْجَزَعُ.

كسى را كه شكيبايى نجات ندهد، بى تابى او را هلاك گرداند.

رسول اللّه صلي الله عليه و آله في بَيانِ فَضلِ فاطِمَةَ عليهاالسلام يَومَ القِيامَةِ :
يوحِي اللّه ُ عَزَّوجَلَّ إلَيها :
يا فاطِمَةُ ، سَليني اُعطِكِ ، وتَمَنَّي عَلَيَّ اُرضِكِ
فَتَقولُ : إلهي أنتَ المُنى و فَوقَ المُنى ، أسأَلُكَ أن لا تُعَذِّبَ مُحِبّي ومُحِبَّ عِترَتي بِالنّارِ . فَيوحِي اللّه ُ إلَيها :
يا فاطِمَةُ ، شو عِزَّتي وجَلالي وَ ارتِفاعِ مَكاني ، لَقَد آلَيتُ عَلى نَفسي ، مِن قَبلِ أن أخلُقَ السَّماواتِ وَالأَرضَ بِأَلفَي عامٍ، أن لا اُعَذِّبَ مُحِبّيكِ ومُحِبّي عِترَتِكِ بِالنّارِ.
 [ تأويل الآيات الظاهرة : ۴۷۴ عن أبي ذرّ . ] .

پيامبر خدا صلي الله عليه و آله در بيان فضيلت و مقام فاطمه عليهاالسلام در روز قيامت  :
خداوند عز و جل به او وحى مى فرمايد كه
: اى فاطمه! از من بخواه تا به تو عطا كنم و از من تمنّا كن تا راضيت گردانم. پس، فاطمه گويد:
خداى من، تو خود آرزويى و فوق آرزو هستى، از تو مى خواهم كه دوستدار من و دوستدار عترتم را به آتش، عذاب نكنى.
خداوند به او وحى مى فرمايد كه:
اى فاطمه! به عزت و جلال و عظمت مقامم سوگند كه من دو هزار سال پيش از آن كه آسمانها و زمين را بيافرينم، به خود سوگند خورده ام كه دوستداران تو و دوستداران عترتت را به آتش، عذاب نكنم

اِنّ اللّه َ يَقُولُ:

 يا ابْنَ آدَمَ! فى كُلِّ يَوْمٍ يأتى رِزقُكَ وَ اَنْتَ تَحْزَنُ وَ يَنْقُصُ مِنَ عُمْرِكَ وَ اَنْتَ لا تَحْزَنُ، تَطْلُبُ ما يُطْغيكَ وَ عِنْدَكَ ما يَكْفيكَ. 
(بحارالانوار، ج ۷۴، ص ۴۴
بحارالانوار، ج ۷۳، ص ۱۶۷، روایت ۳۱، باب ۱۲۸)
خداوند عزّ و جلّ فرمود:
ای فرزند آدم! در هر روز رزق و روزی می‌رسد و حال آن‌که تو غم روزی می‌خوری و حال آن‌که از عمرت کم می‌شود ولی تو محزون نمی‌شوی. به دنبال چیزی هستی که تو را طاغی و یاغی می‌کند و حال آن‌که در نزد تو چیزی است که کفایت امرت را می‌نماید.

امام علی علیه السلام:

مَن ساءَ خُلُقُهُ ضاقَ رِزقُهُ

آن كه اخلاقش بد باشد، روزی‌اش تنگ مى‌شود.
غرر الحكم، ح ۸۰۲۳

الإمامُ عليٌّ عليه السلام :

 العَدلُ أساسٌ بِه قِوامُ العالَمِ .
[مطالب السؤول : ۶۱]

عدالت، شالوده اى است كه جهان بر آن استوار است.