🔹آیت الله حائری شیرازی🔹

🔸لطف فراگیر امام حسین (ع)🔸

اگر اسلام به صورت یک #قلعه باشد، حسین بن علی (ع) یک #درختی است که از این قلعه سر بیرون کرده است. کسانی که قلعه را قبول ندارند، زیر سایۀ این درخت می نشینند! سایۀ این درخت، از قلعه بیرون زده است. دیوارهای قلعه، زیر آن است. بیرونی ها هم می توانند زیر سایۀ آن بنشینند. چه قدر کسانی هستند که از غیر اسلام می آیند و به این آقا پناه می برند و به او اعتقاد دارند!

یک وقتی از کوچه های محلۀ کلیمی‌ها [در شیراز] عبور می کردم. خانم کلیمی ای آمد. گفت: بچۀ هجده ساله ای دارم. حال او بد است. بر روی یک پولی، حمدی بخوان که من با آن پول چیزی بخرم، نباتی بگیرم، بدهم به این برای شفا! گفتم: خانم شما کلیمی هستی. حمد مربوط به قرآن است. گفت: ما به حمد عقیده داریم! ما به امام حسین(ع) عقیده داریم! ما به حضرت عباس(ع) عقیده داریم! من هرچه گشتم، پول در جیب هایم نبود. خود او گشت و یک چیزی پیدا کرد. من بر آن حمد خواندم که او با آن برای بچه اش نبات بگیرد. این اعتقاد آنهاست. ما بعضی علما داشتیم که می رفتند در مسجد (عبادتگاه) کلیمی ها روضه می خواندند! کلیمی ها زار زار گریه می کردند! کلیمی های آنوقت و کلیمی های حالا، چه تفاوتی دارند؟ نمی دانم! در اینها هم انسان های برجسته ای هستند؛ یعنی قوم پیچیده ای هستند. اگر خوب بشوند، در خوبی کم نظیر هستند. اگر هم بد بشوند، خیلی اعجوبه هایی هستند!

🔹آیت‌الله حائری شیرازی🔹

🔸تأثیر تبلیغ🔸

شما طلاب حتماً قضیۀ مرحوم کربلایی کاظم ساروقی را خوانده اید. قبر ایشان در قبرستان نو، نزدیک حرم مطهر است. مرحوم آیت الله العظمی نجفی جزء #ادله ای که برای عدم تحریف کتاب الله می آورد این است که کربلایی کاظم که به طریق غیر عادی قرآن حفظش شده بود، همین قرآن فعلی را می خواند! آنقدر هم همراه این قضیه، قرائن وجود داشت مبنی بر اینکه این مسأله غیر عادی است، که حدی ندارد.

آیت الله مکارم شیرازی می گوید هر قرآنی به دست کربلایی کاظم می دادیم و می گفتیم فلان آیه، ایشان قرآن را باز می کرد و همان آیه آمده بود! این یعنی یک خبری است دیگر.
هر وقت دعوتش می کردند و یک لقمۀ مشتبه ای خورده بود، می گفت که جلویم را پرده گرفت، سیاه شد. بعد می گفت تو که پولت مشتبه بود، چرا کربلایی کاظم را دعوت کردی؟ می رفت جایی و غذا را استفراغ می کرد!

کربلایی کاظم می گوید ماه رمضانی بود و مبلّغی آمد توی روستای ما. گفت: کسی که زکات ندهد، لباسش اشکال دارد. من به بابایم گفتم: «بابا زکات بده»، گفت: «من ندارم بدهم». گفتم: پس زمین سهم من را جدا کن. قبول کرد. سهم من را جدا کرد و من شروع کردم زکاتم را می دادم. بعد این جریان حافظ قرآن شدن، برایم پیش آمد!

ببینید؛ یک طلبه ای می رود تبلیغ می کند که معلوم نیست این طلبه، اصلاً حتی تا کتاب لمعه خوانده بود یا نه؟! یک طلبه رفته آن حرف را زده، او هم گیرنده اش قوی بوده و آن را گرفته. یعنی به این علم، عمل کرد. پس انسان وقتی می رود برای تبلیغ. از یک کلمۀ او ممکن است کربلایی کاظم پیدا بشود! همین برایش بس است! هزار تا مسخره هم که بکنند اشکالی ندارد. این زخم زبان ها، این زحمت ها، این ناراحتی ها، اینها را می دانید که #خدا_میبیند. شما وقتی فهمیدید این کار لازم است، باید انجامش داد. گاهی با یک کلام شما، یک نفر کربلایی کاظم پیدا می شود.

🔹آیت الله حائری شیرازی🔹

🔸«خودت» را عوض کن!🔸

سماط دهرِ دون‌پرور ندارد شهد آسایش
مذاق حرص و آز ای دل بشو از تلخ و از شورش

حافظ می‌گوید: چرا طوری باشی که بعضی چیزها برای تو تلخ، و بعضی چیزها برای تو شیرین باشد؟ مشکل در تلخی دنیا نیست، در «مذاق» توست؛ مذاقت را عوض کن.

شاید دیده‌اید انسان که تب می‌کند، گاهی احساس می‌کند آبی که می‌خورد تلخ است. حالا تصور کنید کسی تب دارد، و آبی که از شیر آب خانه‌اش می‌خورد، در مذاقش تلخ می‌آید. به در خانۀ همسایه می‌رود و می‌گوید که آب خانۀ ما تلخ است؛ اگر می‌شود از شیر آب خانۀ شما آب بخورم! وقتی می‌خورد، می‌بیند که آن هم تلخ است. بعد می‌رود در همۀ خانه‌های شهر دنبال آب شیرین می‌گردد؛ می‌بیند که همۀ آن آب‌ها تلخ است! از شهر خودش، به شهری دیگر می‌رود؛ اما آنجا هم که آب می‌خورد، باز می‌گوید تلخ است! از مملکت خودش نیز بیرون می‌رود؛ به یک مملکت دیگر می‌رود؛ در آن مملکت نیز از هر آبی که می‌خورد می‌بیند تلخ است! به او می‌گویند: «آقا، علاجش این نیست که آب را عوض کنی؛ #خودت_را_عوض_کن.

پس این مسئلۀ تلخی دنیا با عوض شدن دنیا حل نمی‌شود؛ تو باید عوض بشوی. تو عوض بشو، آن‌وقت می‌بینی که این تلخی می‌شود شیرینی!

🔹آیت الله حائری شیرازی🔹

🔸دنیاطلبی یعنی همین …🔸

دنیا، یعنی خود را برتر دیدن. مثلاً ببین؛ سر سفره، غذاهای مختلفی است؛ انسان اگر برود #گُلش را برای خودش بردارد و #بهترینش را سوا کند، #این_دنیا_است. چون دیگران هم حق دارند.
یک وقت هست که حق دیگری را نمی‌گیری؛ مثلاً برای همه، غذای خوب هست و تو هم می‌خوری؛ این دنیاطلبی نیست. صاحب‌خانه بهترین میوه را به تو تعارف می‌کند، مصرف می‌کنی، این دنیا نیست. اما وقتی چند تا مهمان با هم نشسته‌اند و شما بهترین را بر می‌داری؛ این دنیا است! خود را مستحق‌تر از دیگران دیدن، دنیا است.

🔹آیت الله حائری شیرازی🔹

🔸حجاب، به قیمت خون شهداء حفظ شده. مگر مردم میگذارند بی‌حجابی رایج شود؟🔸

رضا شاه وقتی می خواست بی‌حجابی را بیاورد اول از زن و بچۀ خودش شروع کرد و اول شروع کرد که قم را بی‌غیرت بکند. زن و بچه‌اش را به عنوان زیارت حضرت معصومه (ص) فرستاد به قم. این ها بی‌چادر و با سرِ برهنه آمدند وارد صحن مطهر شدند.
آشیخ محمد تقی بافقی، آنها را دید. از دور گفت اینها که هستند؟! اینها را بیرون بکنید! داد زد، فریاد زد، مردم را جمع کرد.
اینها هم کوچک شدند. تولیت حرم، آنها برد به یکی از غرفه ها و در را بست. اینها فوری به پهلوی تلفن کردند که شیخ آمده به ما فحش داده، مردم را دور خودش جمع کرده و الآن هم ما را در یک گوشه‌ای کرده‌اند و در را بسته‌اند.

پهلوی از تهران بلند شد آمد قم. اول رئیس شهربانی را گرفت و زد. آشیخ محمد تقی را هم آوردند و او ایشان را گذاشت زیر لگد. به دنده‌های آشیخ محمد تقی لگد می زد. آشیخ محمد تقی هم زیر لگد هی می گفت: ای بی‌پدر بزن! بی‌مادر بزن! بی‌حیثیت بزن! بی‌شرافت بزن! مدام کتک می‌خورد و اینطور می گفت.

الان قبر آشیخ محمد تقی را همه می آیند در حرم مطهر و زیارتش می کنند. واقعاً پهلوی را شکاند.

این حجاب با این کتک‌ها حفظ شده. با این خون دل‌ها حفظ شده. این شهدا حجاب را آوردند. این هایی که دست دادند، پا دادند، معلول شدند حجاب را زنده کردند. مگر مردم می‌گذارند چیزی را که اینقدر خون دادند، این قدر جان دادند، اینقدر مال دادند، این قدر ضربه خوردند، با چهار تا که تمبک بزنند، چهار تا که مویشان را بیرون بگذارند از دست بدهند؟! ابداً این کار را نمی‌کنند.