🔰بررسی یک تقابل راهبردی در حیاط خلوت آمریکا

تحلیل منازعه ایالات متحده و ونزوئلا، نیازمند عبور از بهانه‌های سطحی مانند «مبارزه با مواد مخدر» یا «ترویج دموکراسی» و درک چهار لایه عمیق ژئوپلیتیک، ژئواکونومیک و ایدئولوژیک است. این تقابل، یک نمونه کلاسیک از تلاش یک هژمون رو به افول برای حفظ نظم تک‌قطبی در برابر یک بازیگر منطقه‌ای است که این نظم را به چالش کشیده است.

۱. لایه ژئواکونومیک: نبرد بر سر «هژمونی انرژی».
ونزوئلا با در اختیار داشتن بزرگترین ذخایر اثبات‌شده نفت جهان، یک متغیر تعیین‌کننده در بازار جهانی انرژی است. سیاست ملی کردن صنعت نفت توسط دولت چاوز و قطع دسترسی شرکت‌های آمریکایی به این منابع، اولین و شاید مهم‌ترین عامل شکل‌گیری این تخاصم بود. از منظر واشنگتن، کنترل این منبع عظیم انرژی، نه تنها یک مزیت اقتصادی، که یک ابزار راهبردی برای اعمال فشار بر رقبای جهانی (مانند چین) است. بنابراین، وجود یک دولت مستقل در کاراکاس که این ابزار را از دست آمریکا خارج کرده، یک تهدید مستقیم برای #هژمونی_انرژی ایالات متحده محسوب می‌شود.

۲. لایه ژئوپلیتیک: فروپاشی «دکترین مونرو».
به لحاظ تاریخی، سیاست خارجی آمریکا بر اساس «دکترین مونرو» تعریف شده که کل قاره آمریکا را «حیاط خلوت» و حوزه نفوذ انحصاری خود می‌داند. ظهور یک دولت آشکارا ضدآمریکایی در ونزوئلا و مهم‌تر از آن، اتحاد راهبردی این کشور با رقبای جهانی آمریکا (ایران، روسیه و چین)، به معنای فروپاشی عملی این دکترین است. حضور این قدرت‌ها در بیخ گوش آمریکا، یک #تحقیر_راهبردی و چالشی مستقیم برای امنیت ملی آمریکاست که واشنگتن نمی‌تواند آن را تحمل کند.

۳. لایه ایدئولوژیک: تقابل دو «پارادایم».
این منازعه، یک تقابل ایدئولوژیک نیز هست. استکبارستیزی ونزوئلا که ریشه در گفتمان «سوسیالیسم قرن بیست و یکم» دارد، در تقابل مستقیم با پارادایم «سرمایه‌داری لیبرال» به رهبری آمریکاست. این تقابل، فراتر از یک اختلاف نظر سیاسی، به معنای ارائه یک #الگوی_جایگزین برای توسعه و حکمرانی در آمریکای لاتین است.

۴. لایه راهبردی: ترس از «اثر دومینو».
در نهایت، بزرگترین نگرانی راهبردی آمریکا، «تکثیر» مدل ونزوئلا در دیگر کشورهای منطقه است. موفقیت ونزوئلا در ایستادگی برابر فشار آمریکا، می‌تواند الهام‌بخش دیگر جنبش‌های استقلال‌خواه در آمریکای لاتین شود و یک «دومینوی ضدآمریکایی» را به حرکت درآورد. بنابراین، آمریکا ناچار است با استفاده از تمام ابزارهای جنگ ترکیبی (تحریم، فشار سیاسی، عملیات روانی و تهدید نظامی)، ونزوئلا را به یک #درس_عبرت شکست‌خورده تبدیل کند تا از این اثر دومینو جلوگیری نماید. این چهار لایه، ونزوئلا را به یکی از کلیدی‌ترین میدان‌های نبرد برای تعریف نظم نوین جهانی تبدیل کرده است.

✍️ سعید_سپاهی

🔻 روایت رهبر انقلاب اسلامی از حوادث اخیر در کشور:

🔹 اولاً قشر بازار و بازاری جزو وفادارترین قشرهای کشور به نظام اسلامی و به انقلاب اسلامی است. ما بازار را خوب می‌شناسیم. به اسم بازار و بازاری نمی‌توان با جمهوری اسلامی و با نظام اسلامی مقابله کرد. بله؛ این اجتماعات عمدتاً‌ از طرف بازاری‌ها بود اما حرف‌شان حرف درستی بود.

🔸 بنده هم توی تلویزیون شنیدم هم توی محاسبات و توی کارها این را دیدم. بازاری وقتی که نگاه می‌کند به وضع پولی کشور کاهش ارزش پول کشور عدم ثبات قیمت پول کشور و پول خارجی که موجب بشود محیط کسب و کار ثبات نداشته باشد، می‌گوید من نمی‌توانم کاسبی کنم، راست می‌گوید. این را مسئولین کشور قبول دارند و من می‌دانم که رئیس‌جمهور محترم و دیگر مسئولین سطح بالای کشور در صدد علاج این مشکل هستند. این یک مشکل است این هم دست دشمن در میان است.

🔹 این را هم عرض بکنم به شما. این گران شدن قیمت ارز خارجی بالا رفتن بی‌حساب ارز خارجی و عدم ثبات او، هی برود بالا و بیاید پایین که کاسب نداند تکلیفش چی است، این طبیعی نیست این کار دشمن است. البته باید جلویش گرفته بشود با تدابیر گوناگون دارند تلاش می‌کنند هم رئیس‌جمهور هم رؤسای قوای دیگر بعضی مسئولین دیگر دارند تلاش می‌کنند که این کار درست بشود. بنابراین بازاری‌ها اعتراض‌شان به این مطلب بود و این مطلب مطلب درستی است. آن چه مهم است این است که یک عده آدم تحریک شده‌ی مزدور دشمن پشت سر بازاری‌ها بایستند و شعار ضد اسلام و ضد ایران و ضد جمهوری اسلامی بدهند. این مهم است.

🔸 اعتراض به جاست اما اعتراض غیر از اغتشاش است. ما با معترض حرف می‌زنیم باید حرف بزنند مسئولین با معترض با اغتشاشگر حرف زدن فایده‌ای ندارد. اغتشاشگر را باید به جای خودش نشاند.

🔹 اینکه یک عده‌ای تحت عناوین گوناگون نام‌های گوناگون می‌آیند به قصد تخریب به قصد ناامن کردن کشور پشت سر بازاری‌های مؤمن و سالم و انقلابی قرار بگیرند از اعتراض آنها سوء‌استفاده کنند اغتشاش کنند اصلاً قابل قبول نیست، مطلقاً. کار دشمن را باید شناخت، دشمن آرام نمی‌نشینند از هر فرصتی استفاده میکند. اینجا دیدند یک فرصتی است از این خواستند استفاده کنند، البته مسئولین ما در میدان بودند و خواهند بود؛ مهم مجموعه‌ی ملّت است. مهم همان چیزهایی است که سلیمانی را سلیمانی کرد. ایمان، اخلاص، عمل. مهم بی‌تفاوت نبودن در مقابل جنگ نرم دشمن است. بی‌تفاوت نبودن در مقابل شایعه‌پردازی‌های دشمن است. اینها مهم است.

🔸 مهم این است که وقتی انسان احساس کرد دشمن طلبکارانه می‌خواهد تحمیل کند یک چیزی را بر کشور و مسئولین، بر دولت بر  ملّت، با قدرت کامل بایستد در مقابل دشمن و سینه سپر کند. ما در مقابل دشمن کوتاه نمی‌آییم، ما با اتکای به خدای متعال با اتکال به خدای متعال و با اطمینان به همراهی مردم ان‌شاء‌اللّه به توفیق الهی دشمن را به زانو در خواهیم آورد.
۱۴۰۴/۱۰/۱۳

🔰 قهرمان ملت، الگوی مقاومت

سردار شهید سلیمانی قهرمان ملّت ایران است، به خاطر اینکه ملّت ایران داشته‌های فرهنگی خودش و معنوی خودش و انقلابی خودش را و ارزش‌های خودش را در او متبلور دید، در او مجسّم دید. ایشان هنوز زنده بود و رفت ‌و ‌آمد می‌کرد -خیلی هم معمولی؛ هیچ پیرایه‌ای هم برای خودش قائل نبود- که من می‌دیدم در این خیابان‌ها عکس‌های او را زده‌اند و به او افتخار می‌کنند. وقتی شهید شد، فقط انقلابی‌ها نبودند که او را تکریم کردند و بزرگداشت برای او در ذهن و عالم واقع و خارج ایجاد کردند بلکه همه‌ی اقشار نسبت به او -حتّی کسانی که انتظار نمی‌رفت نسبت به یک عنصر انقلابی، این جور ابراز احساسات بکنند- ابراز احساسات کردند؛ چرا؟ به خاطر همین: تبلور ارزش‌های فرهنگی ایرانی و ایران بود؛ این خیلی باارزش است.
از طرفی دارای شجاعت و روحیه‌ی مقاومت بود؛ شجاعت و مقاومت جزو خصلت‌های ایرانی است. زبونی و عقب‌نشینی و انفعال و مانند این‌ها ضدّ روحیه‌ی ملّی ما است. آن‌هایی که ادّعای ملّیّت می‌کنند و عملاً زبونی از خودشان نشان می‌دهند، دچار تناقضند. و او مظهر شجاعت بود، مظهر مقاومت بود؛ این را همه مشاهده می‌کردند و می‌دیدند.
از طرفی دارای درایت و تیزهوشی بود، خیلی تیزهوش بود؛ در این مورد خیلی نکات هست. این مسئله‌ی بروز یک جریانِ بظاهر مذهبیِ متمایل به یکی از فرقه‌ها و علیه‌ مقاومت را ایشان مدّت‌ها قبل پیش‌بینی کرد؛ که به من گفت. گفت طبق آن چیزی که من دارم می‌بینم در وضع دنیای اسلام -اسم آورد از بعضی از کشورها- یک جریانی دارد به وجود می‌آید؛ بعد از مدّتی داعش به وجود آمد. آدم بادرایتی بود، آدم باهوشی بود. در ادا‌ره‌ی اموری که با کشورها ارتباط داشت و او در آن‌ها دخیل بود، با کمال عقل و درایت رفتار می‌کرد؛ این را بنده کاملاً حس می‌کردم. خب، ما دائماً در حال ارتباط بودیم در مسائل گوناگون؛ بادرایت بود. این هم یکی از خصوصیّات ایرانی است، یکی از خصوصیّات داشته‌های فرهنگیِ ما ملّت ایران است.
از طرفی روحیه‌ی فداکاری و نوع‌دوستی داشت، یعنی برایش این ملّت و آن ملّت و مانند این‌ها مطرح نبود؛ نوع‌دوست بود، واقعاً حالت فداکاری برای همه داشت. از طرفی اهل معنویّت و اخلاص و آخرت‌جویی بود؛ واقعاً معنوی بود، واقعاً اهل معنا و اهل اخلاص بود، و اهل تظاهر نبود. خب این‌ها مجموعه‌ی مکارم اخلاق است، این‌ها مکارم باارزشی است. این را مردم دیدند؛ این تبلور پیدا کرد در این آدم؛ در بیابان‌های فلان کشور و فلان کشور و روی کوه‌ها و در مقابل دشمنان گوناگون رفت، و این ارزش‌های فرهنگی ایرانی را در واقع مجسّم کرد، متبلور کرد، نشان داد؛ پس قهرمان ملّت ایران شد.
از طرفی، گفتیم قهرمان امّت اسلامی است؛ چرا؟ چون شهید سلیمانی با حرکات خود و بالاخره با شهادت خود -شهادتش هم مکمّل این معنا بود- اسم رمز برانگیختگی و بسیج مقاومت در دنیای اسلام شد. الان در دنیای اسلام هر جایی که بنای مقاومت در مقابل زورگویی استکبار را داشته باشند، مظهرشان و اسم رمزشان شهید سلیمانی است. در کشورهای مختلف او را احترام می‌کنند، تکریم می‌کنند، عکسش را می‌زنند، نامش را پخش می‌کنند، برایش مجلس درست می‌کنند. در واقع ایشان نرم‌افزارِ مقاومت را و الگوی مبارزه را به ملّت‌ها تعلیم کرد، به ملّت‌ها سرایت داد، در ملّت‌ها رایج کرد؛ این‌ها خب نقش‌های خیلی مهم و بسیار حسّاسی است؛ لذاست که ایشان به معنای واقعی کلمه، یک شخصیّت برجسته و یک چهره‌ی قهرمانیِ اسلامی است.
۱۳۹۹/۰۹/۲۶
بیانات در دیدار دست‌اندرکاران مراسم سالگرد شهادت حاج قاسم سلیمانی و خانواده شهید سلیمانی

در جنگ صفین، امیرالمؤمنین در مقابل کفار که قرار نداشت؛ جبههٔ مقابل امیرالمؤمنین جبهه‌‌‌‌‌ای بودند که نماز هم می‌خواندند، قرآن هم می‌خواندند، ظواهر در آنها محفوظ بود؛ خیلی سخت بود. کی باید اینجا روشنگری کند و حقائق را به مردم نشان دهد؟ بعضی‌ها حقیقتاً متزلزل می‌شدند. تاریخ جنگ صفین را که انسان می‌خواند، دلش می‌لرزد. در این صف عظیمی که امیرالمؤمنین به عنوان لشکریان راه انداخته بود و تا آن منطقهٔ حساس - در شامات - در مقابل معاویه قرار گرفته بود، تزلزل اتفاق می‌افتاد؛ بارها این اتفاق افتاد؛ چند ماه هم قضایا طول کشید. یک وقت خبر می‌آوردند که در فلان جبهه، یک نفری شبهه‌ای برایش پیدا شده است؛ شروع کرده است به اینکه آقا ما چرا داریم می‌جنگیم؟ چه فایده دارد؟ چه، چه. اینجا اصحاب امیرالمؤمنین - یعنی در واقع اصحاب خاص و خالصی که از اول اسلام با امیرالمؤمنین همراه بودند و از امیرالمؤمنین جدا نشدند - جلو می‌افتادند؛ از جمله جناب عمار یاسر (سلام‌اللَّه‌علیه) که مهم‌ترین کار را ایشان می‌کرد. یکی از دفعات عمار یاسر - ظاهراً عمار بود - استدلال کرد. ببینید چه استدلال‌هایی است که انسان می‌تواند همیشه اینها را به عنوان استدلال‌های زنده در دست داشته باشد. ایشان دید یک عده‌‌‌‌ای دچار شبهه شده‌‌‌‌اند؛ خودش را رساند آنجا، سخنرانی کرد. یکی از حرف‌های او در این سخنرانی این بود که گفت: این پرچمی که شما در جبههٔ مقابل می‌بینید، این پرچم را من در روز احد و بدر در مقابل رسول خدا دیدم - پرچم بنی‌امیه - زیر این پرچم، همان کسانی آن روز ایستاده بودند که امروز هم ایستاده‌اند؛ معاویه و عمروعاص. در جنگ احد، هم معاویه، هم عمروعاص و دیگر سران بنی‌امیه در مقابل پیغمبر قرار داشتند؛ پرچم هم پرچم بنی‌امیه بود. گفت: اینهایی که شما می‌بینید در زیر این پرچم، آن طرف ایستاده‌‌‌‌اند، همین‌ها زیر همین پرچم در مقابل پیغمبر ایستاده بودند و من این را به چشم خودم دیدم. این طرفی که امیرالمؤمنین هست، همین پرچمی که امروز امیرالمؤمنین دارد - یعنی پرچم بنی‌هاشم - آن روز هم در جنگ بدر و احد بود و همین کسانی که امروز زیرش ایستاده‌‌‌‌‌اند، یعنی علی‌بن‌‌‌ابی‌طالب و یارانش، آن روز هم زیر همین پرچم ایستاده بودند. از این علامت بهتر؟ ببینید چه علامت خوبی است. پرچم، همان پرچم جنگ احد است؛ آدم‌ها همان آدم‌هایند، در یک جبهه. پرچم، همان پرچم جنگ احد است؛ آدمها همان آدم‌هایند در جبههٔ دیگر، در جبههٔ مقابل. فرقش این است که آن روز آنها ادعا می‌کردند و معترف بودند و افتخار می‌کردند که کافرند، امروز همانها زیر آن پرچم ادعا می‌کنند که مسلم‌اند و طرفدار قرآن و پیغمبرند؛ اما آدمها همان آدم‌هایند، پرچم هم همان پرچم است. خوب، اینها بصیرت است. اینقدر که ما عرض می‌کنیم بصیرت بصیرت، یعنی این.
بیانات در دیدار مردم قم، ۱۹ دی ۱۳۸۸

یک «آدم‌ربایی دولتی» و حقوق بین‌الملل

🔺یادداشت حجت_الاسلام_راجی درباره بررسی حقوقی ربودن رئیس‌جمهور در دنیا

🔰 ربودن رئیس‌جمهور ونزوئلا، توسط آمریکا، از منظر حقوق بین‌الملل کلاسیک و منشور سازمان ملل، تقریباً از سوی تمام کارشناسان حقوقی مستقل و اکثر کشورهای جهان غیرقانونی محسوب می‌شود.
📍 دلایل مشخصی وجود دارد که چرا این اقدام به‌عنوان نقض آشکار قوانین بین‌المللی شناخته می‌شود:

۱. نقض حاکمیت ملی (Sovereignty)
↩️ طبق بند ۴ ماده ۲ منشور سازمان ملل متحد، کشورها از «تهدید یا توسل به زور» علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی هر کشور دیگری منع شده‌اند. حمله نظامی به پایتخت یک کشور (کاراکاس) و ربودن رئیس‌جمهور مستقر آن، نقض مستقیم این اصل بنیادین است. هیچ مجوزی از شورای امنیت سازمان ملل برای این عملیات وجود نداشته است.

۲. مصونیت سران دولت (Head of State Immunity)
↩️ در حقوق بین‌الملل عرفی، سران دولت‌ها تا زمانی که در مسند قدرت هستند، دارای مصونیت کامل (Absolute Immunity) در برابر تعقیب قضایی کشورهای خارجی هستند. حتی اگر یک دادگاه در آمریکا حکم بازداشت صادر کرده باشد، پلیس یا ارتش آمریکا قانوناً اجازه ندارد این حکم را در خاک یک کشور مستقل دیگر و علیه رئیس‌جمهور آن اجرا کند.

۳. تفاوت با عملیات‌های «دفاع مشروع»
↩️ آمریکا تلاش می‌کند این اقدام را ذیل عنوان «دفاع مشروع» (Self-defense) یا مبارزه با تروریسم توجیه کند. اما حقوق‌دانان می‌گویند قاچاق مواد مخدر (حتی اگر اتهام درست باشد) مصداق «حمله مسلحانه» به آمریکا نیست که مجوز حمله نظامی مستقیم را بدهد.
⁉️ پس آمریکا چطور این کار را توجیه می‌کند؟🤔

🔸 دولت آمریکا برای دور زدن این قوانین، از یک تفسیر حقوقی خاص و یکجانبه استفاده کرده است که پیش‌تر در ماجرای «مانوئل نوریگا» (رئیس‌جمهور پاناما که در سال ۱۹۸۹ توسط آمریکا ربوده شد) استفاده کرده بود👇

🔻 جرم‌انگاری داخلی:
💬 آمریکا مادورو را نه به‌عنوان «رئیس دولت»، بلکه به‌عنوان «رئیس یک کارتل مواد مخدر» (کارتل لوس سولز) تعریف کرده است. آنها استدلال می‌کنند که چون او از قدرت دولتی برای قاچاق کوکائین به آمریکا استفاده می‌کرده (نارکو-تروریسم)، مصونیت سیاسی خود را از دست داده است.

🔻 صلاحیت فراسرزمینی:
💬 سیستم قضایی آمریکا مدعی است که اگر جرمی در خارج از آمریکا رخ دهد اما اثراتش به آمریکا برسد (مثل ورود مواد مخدر)، دادگاه‌های آمریکا صلاحیت رسیدگی دارند.

✳️ نتیجه:
در حالی که آمریکا با استفاده از قوانین داخلی خود (و زور نظامی) به این اقدام مشروعیت می‌دهد، در سطح جهانی و از نظر دادگاه‌های بین‌المللی (مانند لاهه)، این حرکت یک «تجاوز نظامی» (Act of Aggression) و «آدم‌ربایی دولتی» تلقی می‌شود.