🔹آیت الله حائری شیرازی🔹

🔸 وقتی از او تعریف می کنی، نشئه می شود!🔸

اینطور نیست که فقط هروئینی ها معتاد باشند. ما هم مثل معتادی هستیم که هروئین او «حبّ دنیا» است. یکی معتاد به قدرت است، یکی معتاد به ریاست است، یکی معتاد به اسم است، یکی معتاد به شهرت است.

انسان وقتی معتاد به اسم و شهرت شد، وقتی از او تعریف می کنی، کِیف می کند! نشئه می شود! مثل اینکه مواد به او رسیده است. وقتی هم که از او تعریف نمی‌کنی، مثل این است که مواد به او نرسیده وخمار است. اینها همه‌اش اعتیاد است.

انبیاء مثل کسانی هستند که می خواهند انسان را ببرند بیمارستان و او را مداوا کنند تا اعتیادش را ترک کند. یک دوره ای باید بگذرد تا مواد از بدن او خارج شود. معتاد را وقتی می‌برند برای مداوا، هفتۀ اول، ده روز اول، خمار است؛ گیج است. تمام این دست و پا و بدنش درد می‌کند؛ چون عادت کرده به مواد. نمی‌تواند بنشیند. نمی‌تواند راه برود و حوصلۀ هیچ چیز را ندارد.

به ما گفته‌اند وقتی می روید مسجد، حرف دنیا نزنید. اما انسان مثل خمارها دلش می‌خواهد آنجا هم یک کسی را پیدا بکند و حرف دنیا با او بزند! یعنی مثل اینکه می‌خواهد مواد بکشد! به آدم می‌گویند وقت نماز خواندن، بازی نکن و حواست به نماز باشد. این دوای تو است. روزی پنج مرتبه این قرص را بخور. این نماز، مثل همان قرص و دوایی است که خدا داده برای این که ما اعتیادمان را ترک بکنیم.

آیت الله حائری شیرازی🔹

🔸مدیریت از بیرون🔸

پهلوانی، بزغاله‎ای را بغل می‎کند و صد متر راه می‎برد. پس از طی راه، هم خودش و هم بزغاله خسته می‌شوند و کار نیز تعطیل می‎گردد.
اما گاهی به جای پهلوان، یک بچۀ 8 ساله، دو هزار گوسفند را از شهری به شهر دیگر راه می‎برد بدون اینکه خودش و آنها خسته شوند!

بغل کردن یعنی مدیریت_از_بیرون که دستاورد غرب است و بهترین مثال آن «حضور و غیاب» است که امروزه در حوزه، دانشگاه و آموزش و پرورش صورت می‎گیرد.
اگر به آنها بگویند فردا درس تعطیل است، ‌همه خوشحال می‎شوند. چون حس زندانی بودن می‎کنند، چون از بیرون مدیریت می‎شوند.

اسلام به مدیریت_از_درون معتقد است، به همپا راه رفتن نه بغل_کردن.

🔹آیت الله حائری شیرازی🔹

🔸ثمرۀ اجتماعی احترام به عالِم🔸

عالِم مانند چشمه است. تجلیل از عالم، یعنی بالا بردن سطح چشمه تا آب آن بر همۀ سطح کشت و صحرا مسلط شود. سبُک کردن عالِم به‌منزلۀ پایین بردن سطح آب چشمه است تا بر هیچ زمینی سوار نشود.

🔹آیت الله حائری شیرازی🔹

🔸تعارف!🔸

گاهی بعضی ها به آدم حرفی می زنند که خدا آن را حواله کرده. من تا سی و چهار سالگی ازدواج نکردم. معمولاً از وجوه شرعی کم مصرف می کردم. کار زراعت و این ها داشتم. خب آن هم کفاف نمی داد.

یک شاگرد داشتم که پیش من درس می خواند. سنّش هم شاید از من کوچک تر بود اما او ازدواج کرده بود.

یک دفعه به من گفت: آقای حائری! پیر شدی! باید زودتر ازدواج کنی. گفتم: من واقعاً آمادگی ندارم. چیزی هم اندوخته نکرده ام.

گفت: «تو نشسته ای خدا غنی ات کند بعد ازدواج کنی؛ خدا هم گفته ازدواج کن تا احتیاجت را رفع کنم».

تو به او تعارف می کنی و او هم به تو تعارف می کند! مگر خدا نگفته که «إِن يَكُونُوا فُقَرَاءَ يُغْنِهِمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ»؟ (اگر فقیر باشند، خدا غنی شان می کند).

🔹آیت الله حائری شیرازی🔹

🔸سلام، وسعت بخش زندگی🔸

سلام یک نوع اتصال است. وقتی شما به طرف می‌گویی: «سلامٌ علیکم» او هم به شما می‌گوید: «علیکم السلام» مانند این است که دری باز شده و دوتا خانه به هم راه پیدا کرده‌اند.

اگر دیوار بین دو خانۀ مجاور را بردارند، حیاطش دوبرابر می‌شود، چون هر دو احساس می‌کنند دویست متر به چهار‌صد متر تبدیل شده و فضا بازتر گشته است.

وقتی می‌گویید: «سلامٌ علیکم» مانند این است که نصف دیوار را خراب کرده‌اید؛ او نیز با «علیکم السلام» نصف دیگر دیوار را خراب کرده و دیوار وسط از بین رفته، و فضایی وسیع پدید آمده است.

انسان‌ها به‌وسیلۀ سلام کردن حجاب‌هایی را که #شیطان در بینشان قرار داده است، برمی‌دارند.