⚠️ الگویی آشنا از خارطوم تا تهران⚠️

‼️ سودان با وعده رهایی آغاز شد با تصویر زنی سپیدپوش که نماد انقلاب شد و با شعارهای کرامت و آزادی ادامه یافت اما امروز زیر آوار جنگ داخلی قحطی و کشتار ایستاده است گزارشی از مسیری که یک اعتراض اجتماعی را به فروپاشی یک کشور رساند.

👈 سودان تنها یک استثنا نیست بلکه نمونه‌ای از الگویی تکرارشونده است الگویی که با مطالبات اجتماعی واقعی آغاز می‌شود اما به‌تدریج در چارچوب پروژه‌های سیاسی بزرگ‌تر تعریف می‌شود نمادسازی رسانه‌ای فشار خارجی و تضعیف ساختارهای موجود عناصر ثابت این الگو هستند.

❎ در ایران نیز از فتنه جنبش سبز تا زن زندگی آزادی تلاش شده مطالبات اجتماعی به‌ویژه مطالبات زنان به اهرم فشار سیاسی تبدیل شود تفاوت در اینجاست که سودان به دلیل ضعف ساختاری خیلی زود به فروپاشی رسید اما منطق پروژه تفاوتی ندارد تضعیف حاکمیت ایجاد شکاف اجتماعی و آماده‌سازی بستر بی‌ثباتی.

👌 سودان نشان می‌دهد که اعتراض اگر بدون افق روشن و بدون توجه به واقعیت قدرت رها شود می‌تواند به مسیری برود که هیچ نسبتی با خواسته‌های اولیه ندارد آزادی‌ای که وعده داده می‌شود اگر با امنیت و استقلال همراه نباشد به سرزمین سوخته ختم می‌شود.

👌 امروز سودان یک هشدار زنده است کشوری که با صدای شعار آغاز شد و با صدای گلوله ادامه یافت تجربه‌ای که نادیده گرفتن آن هزینه‌ای به‌مراتب سنگین‌تر از دیدن واقعیت دارد.

مردم مراقب باشند و به پیام جریان‌های خارجی اهمیتی ندهند…

🔻داریوش ارجمند :

❌ موساد هیچ غلطی نمی‌تواند بکند و هر کاری خواستند کردند، اما به جایی نرسید. به پیام این‌ها اهمیت نمی‌دهم و مردم ایران هم نباید اهمیت بدهند. حواس‌شان باید به داخل باشد، به آدم‌های داخلی، به مقام رهبری و به افرادی که با ما هستند و خودمان انتخاب‌شان کردیم.

🌴 من نوکر امام علی هستم، کوچیکشم. هر وقت اسم علی را می‌شنوم، تنم می‌لرزد.

🌷 حاج قاسم سلیمانی هم که رستم ایران است، بزرگ‌ترین مرزبان کشور بوده، مثل رستم در دوران جدید. هم قاسم، هم حاجی، هم سلیمانی - این سه‌گانه اسم خیلی عجیب است.

🌴 من واقعاً دوستش دارم، خیلی هم بابتش بد و بیراه شنیدم. مجسمه‌اش که در تالار فجر گذاشته بودند، رفتم بالا و مجسمه‌اش را بوسیدم، و همین خبرگزاری‌ها نوشتند بت‌پرستی به سبک جدید. ما به این حرف‌ها عادت داریم.

🌹 همین‌هایی که الان دارم می‌گویم، بوق و کرنا می‌کنند. در بزرگی قاسم سلیمانی هیچ شکی نیست، من نمی‌گویم همه دنیا اذعان کردند، اما خودش بزرگ بود.

أین عمار…

 رهبر معظم انقلاب: من در سال ۸۸، مسئله‌‌ى بصیرت را مطرح کردم؛ عدّه‌‌اى این را مسخره کردند، «بصیرت» را مسخره کردند؛ مسخره نداشت، واقعیّت بود؛ الان هم واقعیّت است.

امام جواد علیه السلام:

🌼اِنَّ ِللهِ عِباداً یَخُصُّهُم بِالنِّعَمِ وَ یُقِرُّها فیهِم ما بَذَلُوا، ‌فَإذا مَنَعُوها نَزَعَها عَنهُم وَ حَوَّلَها إلی غَیرِهِم.

خداوند را بندگانی است که آنان را مخصوص به نعمت‌ها می‌سازد و نعمت‌ها را در میان آنان پایدار می‌کند، ‌تا وقتی که بخشش کنند. پس هرگاه از بخشش نعمت ممانعت کنند، ‌نعمت را از آنان پس می‌گیرد و به دیگران می‌دهد.

بحارالأنوار، جلد۷۵

🖌 جابجایی دانا و بی خرد

صاحب عرش سخن، نقیب بی رقیب
بیان در نهج‌البلاغه اش چه خوش
فرمود:
« جاهِلکم مُزدادً و عالِمکم مُسوّفٌ»

دردی عمیق و شاید زخمی کهنه بر
جان انسان هاست. به راستی چرا
دانایان و خردمندان معصوم و آرام
و بی صدا هستند❗️
و نادانان سرشار از هیاهو و حرف
های بیهوده و شلوغی ..

اهل علم و خرد بهترین و درست
ترین حرف ها و اعمال را هزاران
بار بررسی می‌کنند تجزیه و تحلیل
می کنند که مبادا رفتار یا گفتار
اشتباهی داشته باشند.

اما نابخردان و سفلگان خود را
همه چیز دان معرفی میکنند و
پاسخ تمام سوالات بشریت را با
اعتماد به نفس کامل و در اوج
جهالت و نادانی میدانند ..‌

اهالی دانش و خرد و آگاهی
سرشار از سوال ها و چرا ها و
چیستی های جهان هستی اند

ولی نادانان و نااهلان و نابخردان
حتی تلاش کوچکی برای پیدا کردن
پاسخ درست و درک حقایق ندارند
زیرا در قله ی حماقت همه چیز را
می دانند ..‌

آیا تا به حال به این موضوع اندیشیده ایم که اگر انسان ها فقط به اندازه آگاهی و دانش و استعداد و توانایی خود حرف بزنند و اظهار نظر کنند چقدر جهان جای آرام و زیبا و دل انگیزی خواهد بود ؟؟؟

شاید اینگونه بگوئیم که اتفاقا سکوت برای فرد نادان و نا آگاه شانسی است برای عریان نشدن نابخردی و جهالتش .

و چه آزار دهنده و غم انگیز است مغزهای پر و لبریز از خرد و آگاهی و روشنی و دهان همیشه بسته و در آن سو مغزهای خالی و تهی از علم و معنا و دانش و دهان همیشه باز
و حضرت مولانا چقدر ژرف و حکیمانه می فرماید :

بر لبش قفلست و در دل رازها
لب خموش و دل پر از آوازها

عارفان که جام حق نوشیده اند
رازها دانسته و پوشیده اند

هرکه را اسرار کار آموختند
مهر کردند و دهانش دوختند

کاش انسان ها بیاموزند به اندازه
دانش و خرد و آگاهی و علم و هنر
خود سخن بگویند و اظهار نظر کنند
اینگونه هم حرمت ها حفظ میشود
و هم کیفیت روابط اجتماعی اگاهانه
تر و خردمندانه تر و در مسیر رشد و
ترقی و تعالی پیش میرود ..‌